بازداشت امام جماعت روستای داراب از توابع شهرستان دالاهو

آژانس خبری موکریان: براساس گزارشهای دریافتی ملاحسین دارابی امام جماعت روستای داراب از توابع شهرستان دالاهو در کرمانشاه ، بازداشت و روانه زندان همدان گردید.

تاکنون از اتهام و دلیل بازداشت این روحانی که در اوایل مرداد ماه سال جاری بازداشت شده اطلاعی دردست نیست.

یادآورمی گردد فروردین امسال نیز ممانعت اهالی روستای داراب از بازداشت ملاحسین دارابی روحانی روستا ، منجر به بروز درگیری بین نیروهای حکومتی و روستائیان داراب شد ، که در جریان این رویداد دهها تن از اهالی دستگیر و روانه زندان شدند که تعدادی از آنان را پس از چند روز آزاد نمودند.

http://mukriannews.blogfa.com/post-278.aspx

احمدی نژاد روز پنجشنبه در دیدار با روحانیون و علمای استان کهگیلویه و بویر احمد، از شواهدی خبر داد که بنا بر آنها دنیا عوض شده است . او در این سخنرانی به سه نکته بسیار مهم اشاره می کند . از همان نکته هایی که هیچوقت اسم سوژه در آن برده نمی شود و همیشه چند ماه بعد از ماجرا توسط رئیس جمهور روایت می شود . اولین نکته این بود آقای احمدی نژاد اطلاع دقیق یافته اند که سربازان آمریکایی با جمهوری اسلامی هستند و به همین دلیل آمریکا جرات حمله به ایران را ندارد . دوم اینکه ایشان ادعا کردند که با یکی از نامزد های انتخابات ریاست جمهوری آمریکا مذاکره کرده اند و نامزد ریاست جمهوری آمریکا به احمدی نژاد گفته است که او قصد دارد نظریات  و حرفها احمدی نژاد را در آمریکا جلو ببرد و جالب است که خبر به این مهمی را بعد از ماها اعلام کردند و نام شخصی که نامزد ریاست جمهوری آمریکاست و احمدی نژاد با او مذاکره کرده را نیز نیاورده اند . سومین نکته که گویا این هم خیلی اهمیت دارد این است که راننده هیات آمریکایی با اشاره انگشت به سبک صمد آقا به هیات ایرانی فهمانده که او هم با جمهوری اسلامی است و گویا دیگر در آمریکا کسی که طرفدار جمهوری اسلامی نباشد باقی نمانده است .

به گزارش رسیده از  یاسوج، در این دیدار دکتر محمود احمدی نژاد با بیان رسالتهای حساسی که امروزه به عهده روحانیون گذاشته شده، گفت: نقش علما باید بیشتر شود و حوزه های علمیه هم بحمدالله روز به روز در حال پیشرفت و ترقی هستند.

احمدی نژاد ادامه داد: در حال حاضر گرایش انسانها به سمت عدالت و ارزشهاست و این همان دورانی است که ما چشم انتظار ان هستیم. بگذارید چند تا از نشانه هایش را برای شما بگویم :

بیرون از ایران در همه جای دنیا حتی در خود امریکا ما نشانه های این بازگشت را می بینیم
سال گذشته که به نیویورک رفته بودم یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری امریکا گفت : فلانی ! همین حرفهایی را که تو می زنی ، من می خواهم اینها را در اینجا جلو ببرم . گفتم: چرا اینجور میگی ؟  گفت مردم اینجا این حرفها را می پسندند. این حرفها در اینجا خریدار دارد و مردم اینها را می خرند.

امروزقلب همه دنیا با ماست. ایرانی هر کجای دنیا که می رود عزیز است . من در عراق یک پیامی به  آمریکا دادم گفتم شما با چه چیزی ایران را تهدید می کنید؟ من دیده ام و اطلاع دقیق دارم که همین سربازان و نیروهای نظامی آمریکا با ما هستند .
در همین سفری که اخیرا آقای جلیلی، این جوان مومن رفت و در برابر هفت هشت تا از آدمهای مارخورده که هر کدام با هواپیماهای اختصاصی و با متن از پیش نوشته شده و… آمده بودند، نشست، راننده همان طرف مقابل وقتی جلیلی را می بیند، با انگشت به آقای جلیلی اشاره می کند و می گوید: ما با شما هستیم .

و همه جای دنیا همینطور است .

ما به عنوان یک مسلمان در مقابل دین مسیح نیستیم. در مقابل دین یهود نیستیم، به روسای کلیساهای آمریکا گفتم، همین الان اگر حضرت عیسی تشریف بیاورند، هر دستوری به من بدهند، اطاعت می کنم که آنها تعجب کردند . پیامبر ما نقطه کمال را آورد نه نقطه نقابل را. دین فقط یکی است و همه یک چیز می گفتند .اسلام کمال یهودیت و کمال مسیحیت است .

وی با اشاره به شیوه تبلیغ و دعوت به اسلام گفت: همه اینها وقتی نتیجه می دهد که بالاخره یک حرکتی به وجود بیاید. تا یک حرکتی اتفاق نیفتد، کسی به دنبال حقیقت نخواهد رفت .
اگر در عمل دنیا دید ملت ایران پای پاکی و عدالت ایستاده است، دنیا فوج فوج به طرف ما خواهد آمد .امام زمان عصاره همه خوبیها و عدالت است و ما ماموریت داریم جهان را به انسان کامل دعوت کنیم. هرچه قدر هم این دعوت قوی تر باشد، اثرگذاری هم قوی تر است و کسی نمی تواند جبهه گیری کند. نظام ولایی اصلا یعنی فریاد بلند دعوت به امام و همه شان و ماندگاری نظام به خاطر همین است .

رییس جمهور افزود: خدا شاهد است من نامه ای را که برای بوش نوشتم، با وضو نوشتم و وقتی خواستم امضا کنم گفتم: ای خدای بزرگ، در این نامه هدایت قرار بده و اگر لجاجت کرد و مقاومت کرد، حیثیتش را ببر . این وظیفه ماست . خدا خودش می گوید می گوید: «اذهب الی فرعون انه طغی ….» حالا ما می خواهیم جهان را به عصاره همه خوبیها و زیبائیها همه عشقها و واسطه فیض دعوت کنیم این خیلی جاذبه دارد و عامل وحدت است .
قابل توجه است احمدی نژاد چندی پیش در سخنرانی دیگری ادعا کرده بود که یکی فرماندههان نیروهای آمریکایی در عراق با او عکس گرفته است و به او اظهار ارادت کرده است که بعدا مسئولان عراقی افشا کردند شخصی که با احمدی نژاد عکس گرفته نظامی نبوده بلکه مترجم یکی از فرماندهان آمریکایی بود که خود آن مترجم اصلا آمریکایی نبود و عرب بوده است .

برای هفت پرسش‌ام و یک کتاب نانوشته‌ای که به خاطرش جنجال شد ه بود نامه‌ای مکتوب برای احمدی نژاد نوشته بودم که با دیدن مصاحبه اخیر ایشان با شبکه ان.بی سی و تحلیل و تفسیر خبرنگاران و روزنامه نگاران داخلی بر مصاحبه یک خبرنگار خارجی به سرم زد بگذارمش اینجا. نامه را فروردین ماه به دفتر ایشان فرستادم و یادم هست که آقای جوانفکر از لحن نامه خوششان نیامده بود و به گمانم مثل باقی نامه‌ها، نخوانده باقی ماند و فخرش فقط به عالم و آدم فروخته شد که احمدی‌نژاد”رئیس جمهور نامه ها” است. بعدش هم که ماجرای دلفین‌ها درست شد و من هم از هرچه دلفین شدن برای پاسخ نامه گرفتن دلزده شدم. حوصله این نامه را داشتید بخوانید تا شاید ماجرای یک کتاب نانوشته خود کتابی شد برای مایی که روسای جمهورمان ترجیح می‌دهند تا ابد حاشیه نویس مصاحبه خبرنگاران خارجی با آنان باقی بمانیم و بی سابقه یک گفتگوی اختصاصی در داخل کجا می‌شود سراغ روسای جمهور کشور‌های دیگر رفت؟ 

یاحق

آقای رئیس جمهور! من کریستین امانپور نیستم

جناب رئیس جمهور اجازه می‌خواهم با ادبیات خودتان با شما سخن بگویم. شاید مثل همین ملتی که ادبیات و شیوه سخنوری شما را این روزها از ابتدا تا انتهایش تاب می‌آورند، شما نیز صبوری کنید و این شیوه را تاب بیاورید.

اینجانب مسیح علی‌نژاد به عنوان یک ایرانی که به شما رای نداده است و اگر باز هم خرقه نامزدی به تن بپوشید باز هم به شما رای نخواهد داد با شما سخن می‌گویم.

 به‌عنوان کسی که شما پیش از پوشیدن ردای ریاست جمهوری به اقتضای تب و تاب انتخابات ریاست‌جمهوری در شهرستان و زادگاهم ـ بابل ـ به دفاع از او داد سخن سرداده‌اید و اخراجم از مجلس هفتم به دلیل انتشار فیش حقوقی یک نماینده را رسم جوانمردی ندانسته‌اید، با شما سخن می‌گویم.

به عنوان یک شهرستانی که همواره بر همکلامی با آنان بالیده‌اید و گفتگوها و دیدارها‌ی رودررو با آنان نیز سند افتخار دوران ریاست‌تان شده است، با شما سخن می‌گویم.

به عنوان یک خبرنگار که به پاس رای ملتی، دیگر از اما و اگر‌های جریان‌ها و گروهای سیاسی حول انتخاب شما به‌عنوان رئیس‌جمهور ایران چشم بست و نام شما را به عنوان رئیس‌جمهور کل کشور، تیتر نخست بسیاری از مقالات خویش قرار داده است، با شما سخن می‌گویم.

به‌عنوان کسی که به ادعای خود شما عضوی از کابینه هفتاد میلیونی شماست با شما سخن می‌گویم.

ضرورتی ندارد گوش این عضو خرد کابینه را به مشی همیشه خود بپیچانید. زیرا پیش از این‌ها و بیش از این‌ها، یاران و هواداران‌تان گوش این مدهوش جامانده از غافله مدیحه‌سرایی را پیچانده‌اند و هی مدام و متصل در رسانه‌های مکتوب و دیجیتالی خود، این خردترین عضو کابینه‌تان را تشر و توبیخ کرده‌اند. اما هرگز محدوده آن دُم معروفِ همه‌جا پهن‌شده که شما هم از آن عاصی شده بودید را برایم روشن نکرده‌اند تا من هم محدودة پا و گلیم  حقیر خود را بدانم و چون لکه ننگی هربار انگی بر گوشه قبای زارم ننشانند.

سهم گوش‌پیچانی ‌یک روزنامه‌نگار معمولی، آنقدر زیاد بوده است که قطعاً یک پرسش ساده از ‌آنان که به شما مشاورة منصفانه می‌دهند یا یک سوال ساده‌تر از آنان که شما به آنها جایزة “منتقد منصف” می‌دهید، کافیست تا روشن شود  شانه‌های این منتقد بی‌مقدار به اندازة بضاعت خویش بارکش انگ‌های رنگارنگ بوده و همواره به وقتِ توزیع سهام عدالت شما، زنبیل ‌ما روزنامه‌نگاران یک‌لاقبا، صف‌نشین اتهامات اخلاقی و اقتصادی و در نهایت امنیتی بوده و به گمانم دیگر توبرة ما جایی ندارد و اینک فصل آن رسیده که این عطای عادلانه را به لقای‌ غیر منصفانه‌اش ببخشیم.

و اما کار من چیست؟ پرسشگری و روشنگری. به توصیه هیچ‌کس گوش ندادم و مثل خود شما و با جسارتی که از جنس خود شماست، درست در زمانی که شما نامه‌نگاری بی‌واسطه به سرآمدانِ جهان را رسم نهادید، بی‌واسطه و بدون رعایت سلسله مراتب برای شما نامه‌ای نوشتم که البته به سرنوشت همان نامه‌های جهانی گرفتار آمد و کسی پاسخی نداد؛ نه به من، نه به شما.

این‌بار اما به مشاوران‌تان پناه آوردم تا ببینم آیا درِ خانة کسی که می‌گویند به روی ملتی باز است به روی یک روزنامه‌نگار نیز باز می‌شود؟ به درخواست دیداری کوتاه بسنده کردم. می‌پنداشتم تنها این اعوان و انصار رئیس‌جمهور هستند که برای خبرنگاران و سؤالات‌شان حد و حدود تعیین می‌کنند و اگر از این حصار بگذریم شما را باکی از پاسخگویی رو در رو نیست. پندارم در دایره غلط افتاده بود و خیالم غلتیدن گرفته بود به دور حلقة مشاوران خانة شما و بر خلاف  بزرگان دیگری که بدون تشریفات به دیدارشان رفته‌ام، این‌بار به توصیه مشاورتان سؤالات را مکتوب کردم تا شاید محتوای کتابم مقبول نظر شما افتد. این نیز از خام‌خیالی من بود و پیغام از شخص شما چنین رسید: “وقت من متعلق به هفتاد میلیون نفر است و الان وقتی برای کتاب و این کارها ندارم”.

یا من در منظر جنابعالی “یک هفتادمیلیونیوم” هم به حساب نیامده‌ام یا آنکه شما فرهنگ و اندیشه و قلم را جدا از آن هفتاد میلیون مردمی می‌دانید که وقت‌تان متعلق به ‌آنهاست. در مورد این دومی اما باز هم تردید دارم. شما به کرات برای پرسش و پاسخ‌ به اصحاب خبر، دیدارهای خصوصی بسیاری تنظیم کرد‌ه‌اید با این تفاوت که جملگی آن‌ها از بلاد فرنگ بودند یا به هرحال از سرزمین دیگری غیر از ایران با هفتاد میلیون جمعیت‌اش. تردیدم را با مشاوران شما در میان می‌گذارم، می‌گویند آن مصاحبه‌ها به نفع کشور و برای کشور است و من هنوز متقاعد نشده ام که سوال پرسشگران داخلی چه ضرری برای کشور دارد که از تنظیم قرار برای خبرنگاران داخلی گریزانید.

و حالا به عنوان روزنامه نگاری که در یکی از همین روزهای مردادماه را به نامم رقم زده‌اند همه آن هفت پرسش که به دفترتان ارسال شده است را پس می‌گیرم تنها یک  یک پرسش ساده‌دارم که باز هم نیک می دانم پاسخی برایش نیست تا به اندازه هفت کتاب بس باشد ما را.

آقای رئیس جمهور! من کریستن امانپور نیستم که او را به‌راحتی می‌پذیری و حتی خبط و خطایش را با سعه صدر می‌نگری. تابعیت دیگری را در کنار نام ایران ندارم. روزنامه‌نگار هیچ نشریه خارجی هم نیستم و اصراری هم برای خارج شدن از دایرة روزنامه‌نگاران ایرانی ندارم. از بلاتکلیفی دوسالة کتابم در وزارت ارشاد دولت‌تان هم  سرخورده نشدم. حتی برای چاپ همان کتاب مطرود دولت شما، پیشنهاد‌های وسوسه‌کنندة ناشرین خارجی را هم نپذیرفتم و دوباره به میهن برگشتم و برای کتاب دیگری گام برداشتم و این قصة تنها من نیست . قصة همة همکاران من است که یکی یکی درها به روی‌شان بسته شد و بار سفر بستند. برای همین است که باز هم از همة آن هفت پرسش ساده می‌گذرم شاید بد نباشد شما هم مرا نه در قد یک روزنامه‌نگار بلکه در قامت یک مراجعه‌کنندة شهرستانی ببینید که برای‌شان وقت می‌گذارید و منت بگذارید و تنها به همین یک پرسش ساده پاسخ دهید:

در سایه سار دولت عدالت‌محور، شما چرا یک روزنامه‌نگار ایرانی که نه می‌خواهد تابعیت دوگانه داشته باشد و نه می‌خواهد برای نشریات خارجی بنویسد و نه از مواهب و مواجب رسانه ملی بهره‌مند است،  نمی‌تواند مجالی بیابد تا در مقابل رئیس‌جمهور کشورش به گفتگو بنشیند؟

باز هم تأکید می‌کنم که این قصة تنها من نیست، قصة قلمدارانی است که قلندرانه به حاشیه نشستند و نظاره‌گر بذل و بخشش‌های بی‌حساب شما و رئیس جمهورهای پیشین به قلم به‌دستان خارجی شدند و از لبخندهای دست و دلبازانه‌تان برای دوربین‌ها  تحلیل‌ها نوشتند.

 منبع:

یک کمپانی اسراییلی خطاب به مسئولین ِ تلویزیون کانال وان(شهرام همایون): یا باید بر ضد جمهوری اسلامی فعالیت نکنید و یا از هاتبرد قطع خواهید شد!

ژوئن 29, 2008 با شایگان

اولین کانال فارسی زبان سیاسی ای که به صورت بیست و چهار ساعته بر روی ماهواره برنامه پخش می کرد کانال nitv  ضیا آتابای بود، این کانال در نهایت به سبب مشکلات مالی ورشکست شد، nitv در حقیقت راه را برای سایر فعالین سیاسی باز کرد.

پس از nitv کانال های فارسی بسیاری پدید آمدند که البته اکثر قریب به اتفاق آن ها کانال های بزن و برقص بودند.

یکی از کانال هایی که در چند سال اخیر مخاطبان بسیاری را جذب کرده بود کانال یک(شهرام همایون) بود، از این جهت فعل ماضی به کار بردم که چندیست اثری از این کانال بر روی ماهواره ی هات بیرد نیست، در این آشفته بازار وجود کانال های سیاسی ای مانند کانال وان غنیمت است هر چند من با همه ی کارهای شهرام همایون موافق نبودم و نیستم اما روی هم رفته این کانال اثرات مثبتی بر جامعه ی ما داشت.

امروز از طریق ایمیلی که از طرف مسئولین این تلویزیون برای من ارسال شد علت تعطیلی کانال این گونه اعلام شده است، ایمیل را بی کم و کاست این جا می گذارم و قضاوت را به خود شما واگذار می کنم.

همراهان گرامی، کانال یک در وضعیتی بحرانی به سر میبره هم اکنون صدا و تصویر این شبکه مبارز را کمپانی RRSAT از هاتبرد قطع کرده و جای تعجب این جاست که این کمپانی اسرائیلی به عنوان حرف آخر خود در جواب پیگیری های مدام کانال یک پاسخ داده که یا باید بر ضد جمهوری اسلامی فعالیت نکنید و یا از هاتبرد قطع خواهید شد